HOMILY

Karagdagang gabay sa pagninilay para sa mga
Misa ng Simbang Gabi/Misa de Gallo

2007 Diciembre 16-24
CICLO A
TAON II

Quick Links

16 Diciembre 2007
(Ikatlong Linggo sa Panahon ng Adviento)

Isaias 35, 1-6a 10
Salmo 145, 7. 8-9a 9bk-10
Santiago 5, 7-10
Mateo 11, 2-11

Paghihintay, isang bagay na nagaganap sa halos bawat saglit ng ating buhay. Ang mismong pagtulog sa gabi ay isang paghihintay ng isang bagong paggising, sa bawat pagbangon nagaganap ang paghihintay sa isang bagong araw; paghihintay ng jeep o tricycle sa may kanto, paghihintay sa pagdating ng teacher, paghihintay sa oras ng recces o ng merienda, paghihintay na sana ay hapon na, uwian na, paghihintay ng palabas sa T.V., paghihintay ng quincenas o ng katapusan, paghihintay na makatapos ng pag-aaral, paghihintay ng pagtawag ng kumpanya o ng trabaho, paghihintay ng text message o ng “padala”, paghihintay na sana ay magka-boyfriend na, magka-girlfriend na, at kung anu-ano pang uri ng paghihintay. Sa bawat karanasan ng paghihintay matatagpuan natin ang karanasan ng pag-asa.

Nakatutuwang balikan ang salitang “Esperanza.” Isang salitang espanol na ang ibig sabihin ay pag-asa pero ito rin ang ginagamit na salita para ipahayag ang paghihintay, bagay na nagbibigay pahiwatig na sa bawat paghihitay ay ang ating pag-asa at sa bawat pag-asa ay ang ating paghihintay.

Ang panahon ng adviento ay panahon ng pagdating, ang Ama na nangakong magpapadala ng Mesiyas o ng Tagapagligtas para sa bayan ng Israel ay lubos na inasahan ng bayang hinirang sa loob ng buo nilang kasaysayan at kalakip nito ay ang kanilang paghihintay sa Mesiyas na darating.

Kapag may dumarating, dalawang pananaw na makatao ang maaari nating maranasan-- ang paghihintay o ang pagkainip.

May pagkainip kapag inaakala nating hindi na yata darating ang hinihintay, at may paghihintay kung buo ang ating pag-asa na ang darating ay tunay ngang darating.

Ang una ay nagpapahiwatig ng pag-aalinlangan at ang ikalawa ay ang panatag na kasiguraduhan.

Sa mga pagbasa na ating napakinggan, ang pag-asa ang nagpapahiwatig ng tunay at ganap na pagbabago sa bawat tao na marunong maghintay, gayun din naman ang matiyagang paghihintay ay pagpapahayag ng isang tunay na pag-asa. Sa aklat ni propeta Isaias, ibinibigay ang pagpapalakas ng loob sa kasiguraduhang tunay na darating ang Panginoon. Isang dalangin ang tugon sa bawat versiculo ng salmo responsorio habang inaanyayahan ang Panginoong ating hinihintay. Sa buhay ng bawat Kristiyano, ang pag-asa ay higit pa sa isang paghihintay. Iniaangat ito, hindi lamang sa paggawa o paghihintay ng tao kundi, isang pagpapahayag na kahit ang ating matiyagang paghihintay ay isang napakalaking biyaya, ang biyaya ng Pag-asa.

Ang sulat ni Apostol Santiago ay isang paanyaya ng pagsasabuhay ng isang maka-kristiyanong pag-asa na laan, hindi lamang para palipasin ang mga oras sa gitna ng ating paghihintay kundi upang magkaroon ng matiyang pag-gawa habang lumilipas ang mga oras. Lahat ng larawan ng paghihintay na ating napakinggan ay binibigyang buod sa larawang ibinibigay ng ating Panginoon sa Mabuting Balita, kung saan maraming mga tao ang umaasa sa kanyang pagdating at ang nais ng bawat isa ay magkaroon ng katuparan ano man ang kanilang inaasahan.

Maging si Juan ay naghihintay sa pagdating ng Mesiyas at sa buhay niya inilalarawan ang isang matiyang paghihintay na punong-puno ng Pag-asa, pag-gawa at pagtitiyaga. Isang bagay na ninais ibahagi ni Juan sa kanyang mga alagad sa pamamagitan ng pagbibigay sa kanila ng pagkakataong masaksihan ang kaganapan ng kanilang inaasahan.

Ang pagsusugo ni Juan ay pagsusugo ng isang tao upang ang mga tao ay magtungo at makatagpo ang Diyos.

Ang Pagsusugo ni Jesus ay pagsusugo ng Diyos upang ang mga tao ay magtungong muli sa mga tao at ibahagi ang kasiyahan sa likod ng Mabuting Balita: Naririto na ang ating inaasahan, naririto na ang ating hinihintay.

Ang misyon ng bawat kristiyano ay ang pagtungo kay Kristo, katulad ng pagsusugong ginawa ni Juan, upang kilanlin siya, mahalin, kagiliwan, pagmasdan at pakinggan at ang muling pagbalik sa mga tao upang muli Siyang ipakilala upang sila man ay matutong, kumilala, magmahal, tumingin, making at magbahagi ng kagalakang dulot ng katotohanan: dumating na ang ating inaasahan, dumating na nga ang ating hinihintay.

Dumulog tayo sa ating Mahal na Ina, ang  ating Pag-asa, na nawa, sa tulong ng kanyang paggabay mas marami pang mga tao ang maaari nating isugong lumapit sa kanyang Anak na magsusugo sa kanilang ibahagi ang kagalakang dulot ng isang matiyagang paghihintay at isang masayang pag-asa.

  Back to Top

17 Diciembre 2007
(Lunes)

Genesis 49, 2. 8-10
Salmo 71, 2. 3-4ab 7-8. 17
Mateo 1, 1-17

Napakaraming pangalan, ilang sali’t salin lahi ang ating napakinggan sa Mabuting Balita, pero ano nga kaya ang kahulugan ng bahaging ito ng Banal na Kasulatan. Walang hayagang pagtuturo ang ating Panginoon pero ang hinahanap natin ay ang aral at hamon na maaaring matutunan at isabuhay ng bawat isa dala ng Mabuting Balitang ito—Ang ating Panginoon at ang kanyang angkan.

 Malimit nating marinig ang salawikaing : “Ang hindi marunong lumingon sa kanyang pinanggalingan ay hindi makararating sa kanyang paroroonan” Isang bagay na nagpapahayag ng utang na loob o ng kahalagahan ng pagtanaw ng utang na loob. Sa isang banda isang paanyaya ng pagpapasalamat sa kung kaninuman tayo ay may pinagkakautangan ng loob. Sa likod ng pagpapasalamat ay ang kapakumbabaan ng pagtanggap ng kung ano man ang ating ipinagpapasalmat.

 Gayun pa man ang bagay na ito ay nararapat sa bawat tao na kailangang kumilala at magpasalamat sa Diyos na nagbigay ng lahat ng mayroon tayo. Pero ang nakakagulat sa bahaging ito ng Mabuting balita, ang Diyos Anak sa kanyang pagkakatawang tao ay nagsabuhay ng kamangha-manghang kababaan ng loob, sa paglingon sa isang ankan upang ankining ito ang kanyang pinaggalingan.

 Ang Diyos na walang simula at walang katapusan ay lumilingon sa mga taong, inaangkin niya bilang kanyang angkan, nakaraan at pinanggalingan. Sa pagtanggap niya ng kanyang “pinanggalingan” nililimot Niya na Siya ang “Simula.” Lumilingon siya mula sa kanyang kasalukuyan ang kanyang “tinunguhan,” habang nililimot niya na Siya ang “Wakas.” 

“Ginawa niya ang pagpapakumbabang ito hindi upang sirain ang kanyang sarili kundi upang samahan ang mga nasa ibaba sa kanyang muling pagakyat.”[i]

 Isang napakagandang paglalarawan ang ibigay ni San Juan Crisostomo sa isa sa kanyang mga homiliya, ang “synkatabasis” o ang pagbaba na ang dahilan ay ang pag-akyat na muli kasama ng mga nasa ibaba.

 Ang pagaangkin ng ating Panginoong Hesukristo sa isang angkan na halos ang bawat bahagi ay may kanya-kanyang kahinaan ay nangangahulugan  ng pagaanyaya ng Diyos na mapabilang ang bawat mag-anak sa kanyang mismong angkang nilinis, ibunukod at pinabanal. Ang ugat ng bagong angkang ito ay ang pakikibahagi sa kanyang pamilya. Sa pakikibahagi ng Diyos sa mag-anak ng sangkatauhan, ibinibigay ang bagong pag-asa na ang bawat pamilya ay maging bahagi ng kanyang pamilya, ang banal na mag-anak, ang banal na pamilya ng Betlehem.

 Sa buhay ng bawat Kristiyano, sa ating paghahanda sa pagdating ng kapaskuhan ibinibigay na hamon sa bawat isa na maging tunay na bahagi ng pamilya ng ating Panginoon. Gawin nating Belen ang bawat pamilya at ang bawat tahanan na may pagsusumikap na kilanlin, tanggapin at mahalin ang ating Panginoon. Nagsimula ang ating Panginoon sa pagpapatawad, paglimot ng kahinaan at kasalanan ng ilan sa mga naging bahagi ng kanyang angkan: ito rin ang susi sa pakikiisa sa kanyang bagong angkan, ang muling pagsisimula ang paulit-ulit na pagpapatawaran.

Hilingin natin ang panalangin at paggabay ng ating Mahal na Ina, ang Reina ng bawat Pamilya, nawa akayin niya tayo sa tunay na pagkilala at pagpapatawad sa bawat kapatid sa likod ng bawat tao at bawat kristiyanong inaayayahang maging bahagi ng Banal na Pamilya. Amen.    

Back to Top 

18 Diciembre 2007
(Martes)

Jeremias 23, 5-8
Salmo 71, 2. 12-13. 18-19
Mateo 1, 18-24

“Parang angel” yan ang tawag natin sa mga taong may angking kabaitan o may angking di pangkaraniwang kagandahan. Isang paghahalintulad ng mga taong nabanggit sa mga nilalang na ang tanging ginagawa ay kabutihan at kabutihan lamang.

Ang katotohanan na pagiral ng mga anghel at ng kanilang paggawa sa kasaysayan ng sangkatauhan ay kinikilala ng simbahan kahit hindi ito pinakamahalagang bahagi ng mga katotohanang ating sinasampalatayanan. Sa maraming bahagi ng Banal na Kasulatan maaari nating mabasa at mapakinggan ang paggawa at pagtulong ng mga anghel sa buhay ng maraming mga tao na sumasmpalataya at kumikilala sa Diyos. Sa Mabuting Balita ating napakinggan kung paanong ang isang anghel ay nagbigay ng lakas ng loob upang kilanlin ni Jose ang pagtawag sa kanya ng Diyos na magging kabiyak ni Maria at Amang kikilanlin ni Hesus.

 Ang salitang griyego άγγελος (aggelos) na ngangahulugang “mensahero” o “tagapaghatid-balita” ay nagpapakilala ng “paggawa” ng mga angel at hindi ng kanilang tunay na natura.  Ang anghel sa panaginip ni Jose ay naghatid ng Mabuting Balita na darating na ang Mesiyas at sa katunayan ay dumating na. Kalakip ng balitang ito ang pagtawag ng Diyos kay Jose: ang pag-aalaga sa Mesiyas na sanggol bilang isang ama. Ang “bokasyon” ni Jose ay ipinakilala sa kanya sa pamamagitan ng isang panaginip at sa pamamagitan rin ng isang angel. Ito rin ang naganap sa buhay ni Maria, sa pagpapahayag ng isang anghel nakilala niya ang kanyang “bokasyon” na maging Ina ng Mesiyas. Sa marami pang mga tao sa banal na kasulatan gayun din sa kasaysayan ng sangka-kristiyanuhan nadama at naranasan ang paggawa, pagtulong at paggabay ng mga anghel, lalo’t higit sa pagkilala nila ng kanilang bokasyon o ng pagtawag ng Diyos para sa kanila.

 Sa bawat araw ng lingo, sa mga araw na ito ng Misa de Gallo, sa araw ng mga dakilang kapistahan tulad ng araw ng pasko, inaawit natin ang “Gloria.” Luwalhati sa Diyos sa kaitaasan, at sa lupa’y kapayapaan sa mga taong kinalulugdan niya… Hindi natin talos, inaangkin nating mga salita ang salita ng mga anghel. Pagpupuri sa Diyos at paghahangad ng kapayapaan. Ito ang paglalarawan ni Propeta Isaias sa unang pagbasa sa pagpapahayag ng pagdating ng “Sangang Matuwid,” ang pamumuhay sa lupa ng may kapayapaan.

Ang bawat angel ay isinusugo ng Diyos na maghatid ng Mabuting Balita, pagtulad kung paano sila magpuri sa Kanya, ang paghahangad nga kapayapaan sa sanlibutan. Sila ang mga misyonero ng Diyos patungo sa mga tao. Marahil hindi na kailangang bumaba ng mga anghel dito sa lupa kung ang bawat kristiyano ay mamumuhay ng tunay na katapatan sa pagtawag ng Diyos sa bawat isa: pagbibigay ng mabuting halimbawa, munting pagtulong sa kapwa, katapatan sa ating pagdarasal, pagmamahal sa mga sakramento, paggalang sa mga bagay na banal, pagpapalaganap ng kapayapaan; lahat ng ito ay mga detalyeng pwedeng isabuhay upang tayo man ay maaaring maihalintulad sa mga anghel at tawaging : “parang mga anghel”

Lumapit tayong muli sa ating Ina, ang Reyna ng mga anghel, sa kanya nawang halimbawa maisabuhay natin ang paggawa ng mga anghel, tagapaghatid ng Mabuting Balita sa pamamagitan ng pagpupuri sa Diyos at paghahangad ng kapayapaan sa bawat tao dito sa Lupa. Amen.

 Back to Top

19 Diciembre 2007
(Miercoles)

Mga Hukom 13, 2-7. 24-25a
Salmo 70, 3-4a. 5-6ab. 16-17
Lucas 1, 5-25

 Shopping dito,shopping doon, sale dito,sale doon, Christmas tree, padamihan ng Christmas lights, balot nang balot ng regalo, Christmas party, padalahan ng Christmas card, pasahan ng Christmas greetings sa text, pagluluto ng kung anu-ano; yan ay ilan lamang sa napakadaming paghahanda na ating ginagawa kapag darating na ang kapaskuhan. Septiembre pa lamang sinimulan na ang mga paghahandang ito. Pero ito na nga lang kaya ang paghahanda na maaari gawin ng bawat tao.

 Ang paghahanda na ginawa ng Diyos para sa kanyang mismong pagdating ay ang pagpapabanal ng mga taong maghahanda rin sa kanyang pagdating. Sa unang pagbasa napakinggan natin kung paanong sa Lumang Tipan, ibinibigay na larawan ni Juan si Samson na pinagpala ng Panginoon at nilukuban ng kanyang Espiritu. Siya ay itinalaga sa Kanya upang magsimula ng pagliligtas sa Israel mula sa mga kaaway nito.   

 Ito rin ang naganap sa buhay ni Juan, pinuspos siya ng Espiritu Santo upang panumbalikin ang mga Anak ng Israel sa Panginoong Diyos.

 Habang abalang-abala tayo sa napakaraming makatao, makamundo at mga material na paghahanda, nagaganap rin sa atin ang pag-kabinging naganap kay Zacarias dahil sa ating labis na makataong pananaw upang hindi mapakinggan ano ang tunay na diwa at mensahe ng Pasko. Kalakip ng ating pagkabingi ay ang ating pagka-pipi upang ibahagi sa iba ang mensahe at Mabuting Balitang hatid ng Pasko.

 Kapag makatao lamang ang ating pananaw, ang Belen sa ating mga bahay ay nagsisilbing “Christmas decor” lamang, palamuti at hindi ang tunay na mahalaga. Sa isang maka-Diyos at maka-kristiyanong pananaw, ang Belen ay isang tanda kung saan maari tayong humarap at magpugay sa Diyos sa pamamagitan ng ating pananahimik at pananalangin sa harap  ng pampaskong altar na ito.

Kapag makatao lamang ang ating pananaw, ang Christmas Carols ay mga kanta lamang na bumabagay sa panahon at hindi natin napapakinggan ang mga panalangin sa likod ng mga kantang ito.

Kapag makatao lamang ang ating pananaw ang pagbibigay ng regalo ay pagpapahayag lamang ng isang kaugaliaan, at hindi daan ng pagbibigay ng larawan ng pagmamahalan at pagpapatawaran.

Kapag makatao lamang ang ating pananaw, ang Noche Buena ay nagsisilbing “status symbol” lamang upang ipahayag sa mga dumudulog ang karangyaan ng ating “handa” at hindi nakikita na ito ang pagkakataon upang ipahayag at pahalagahan ang pagsasamasama at higit pa rito ang pagsasalu-salo bilang larawan ng Eucaristia sa ating mga tahanan.

 Kapag makatao lamang ang ating pananaw, ang nakikita lamang natin ay isang sanggol, isang maliit na tao, at hindi ang Diyos na nagkatawang tao.

 Ito ang dahilan kung bakit may Pasko, upang simulan nating Makita na ang mismong Sanggol na ito ay ang Diyos na nagnanais baguhin ang pananaw ng mga tao na nakatitig palagian sa mga bagay sa daigdig na ito; sa gayon ay tingnan at maranasan na ang bawat bagay sa mundong ito ay hindi ang ating patunguhan, tulad ng pananaw na bigay ng mga tao, kundi ang ating daan upang muling ibalik ang lahat lahat sa Diyos habang tayo ay lumalapit patungo sa kanya.        

 Sa bingyag, tinanggap natin ang pagtatalagang naganap kay Samson, sa kumpil pinupuspos tayo ng mismong Espiritung pumuspos kay Juan, mga taong pinabanal ng Diyos upang maghanda rin sa pagdating niya. Ang bawat kristiyano ay mga taong pinabanal ng Diyos upang ihanda ang kanyang muling pagdating, ito ang ating misyon, isang regalo, isang tungkulin.

MGA KRISTIYANO, mga taong pinabanal ng Diyos! Mananatili na nga lang kaya tayo sa ating mga makataong paghahanda? Sa ating makataong mga pananaw?

Makinig. Magpahayag.Magbahagi. Huwag manatili sa ating pagkapipi. Huwag manatili sa ating pagkabulag at pagkabingi.

 Mahal na Ina ng laging saklolo, ituon mo po sa amin ang mga mata mong maawain at nawa sa mga araw na ito ng aming paghahanda sa pagdating ng kapaskuhan, tunay mong ipakita sa amin ang iyong Anak na si Hesus.

Back to Top 

 20 Diciembre 2007  
(Jueves)

Isaias 7, 10-14
Salmo 23, 1-2. 3-4ab. 5-6
Lucas 1, 26-38

 Sa pagtatapos ng ilang mga seminarista sa minor seminary sumalilalim ang mga ito sa isang banal na pagsasanay  upang surian ang bawat isa kung talagang sa pagpapari nga sila. Isa sa mga ito, sa kanilang pakikipag-usap o colloquium sa retreat master ang nagpahayag ng kanyang pangangamba at pagkatakot dala ng kawalan ng kasiguraduhan sa mga maraming mga taon na magdaraan pa bago sumapit ang kaganapan ng pagtanggap ng banal na orden. Mayroong pagtatanong, “para dito nga kayo ako o ngayon pa lamang ay lalabas na ako ng seminaryo para wag magsayang ng oras?”

“Just go on. If God calls you, God will help you.Kung tinatawag ka ng Diyos, tutulungan ka ng Diyos.” Ang mga salitang ito na nagmula sa pari ang tanging pinanghawakan ng seminaristang nangangamba na pagkalipas ng maraming taon, ngayon ay pari na.

Sa bawat kasaysayan ng “bokayon” o ng pagtawag ng Diyos, lagi itong may kalakip na pagkatakot o pangamba sa bahagi ng bawat tinatawag. May mga pagtatanong sa Diyos at maging sa kanyang sarili. Sa kabila ng lahat ng ito ay ang pagpapalakas ng loob na nagmumula sa Diyos. At sa kahulihulihan ay ang biyaya na nagsisilbing tulong na nagmumula sa Diyos upang maging gabay sa pagtalima ng bawat tinatawag.

Pagkatakot.

Pagtatanong.

Pagpapalakas ng loob.

Biyaya at tulong mula sa Diyos.

Pagtalima.

Lahat ng ito ay maaari nating makita maging sa pagsasalaysay ng pagtawag ng Diyos sa ating Mahal na Inang si Maria.

“Nagulumihanan siya at inisip ano ang kahulugan ng balitang hatid ng anghel…” --Ang pangangamba at pagkatakot.

“Paanong magyayari ito gayong ako’y dalaga?” --Ang pagtatanong.

“Huwag kang matakot, sapagkat kinalulugdan ka ng Diyos” --Ang pagpapalakas ng loob mula sa Diyos.

“Ako’y alipin ng Panginoon, maganap nawa sa akin ang iyong sinabi.” –Ang pagtalima.

Isang kaibigan ang nagsambit: “bakit ang hirap maging mabuti?” Sa isang maikling tanong na ito, maaari nating matagpuan ang “pagkatakot.”

Nakakatakot maging mabuti dahil mahirap maging mabuti. Ang buong pangungusap ay isang “pagtatanong.”

Kapag sinabing “mahirap” hindi sinasabing “imposible” kung kaya nga isang pagpapalakas ng loob na ang pagpapakabuti ay pwede at possible kahit ito ay mahirap.

Ang pagpapakabuti, kahit kailan ay hindi maaaring ipagsapilitan kung kaya nga sa mga nagsusumikap magpakabuti nagaganap ang pagtalima sa paanyaya tungo sa kabutihan.

Pero isang bagay ang nakakapagtaka, hindi tayo inaanyayahan ng Diyos sa tungo kabutihan. Inaanyayahan tayo ng Diyos sa isang bagay na lalong mas mahirap at mas nakakatakot isabuhay: “Maging banal kayo tulad ng aking Amang nasa langit.”

 Higit pa sa kabutihan, ang pagtawag sa bawat tao ay ang pagtungo sa kabanalan.

Tulad ng ginawa ni Acaz, hindi na rin kailangang humingi ng palatandaan kung tinatawag nga tayo tungo sa kabanalan o hindi, dahil ang Panginoon na rin ang nagbigay nga palatandaan: Naglihi and isang dalaga, nanganak ng lalaki; at sa kanyang pagtalima pinabanal siya ng Diyos dahil tunay nga, mahirap man ang magpaka-banal, hindi ito imposible.

Santa Maria Ina ng Diyos,ipanalangin mo kaming mga natatakot, nangangamba at nagtatanong upang maging sapat na lakas ng loob namin ang katotohanang  ang bawat tinatawag ng Diyos ay tinutulungan nga Niya, upang sumunod at tumalima and bawat isa katulad ng iyong ginawa. Amen.  

Back to Top

21 Diciembre 2007
(Viernes)

Awit 2, 8-14
Salmo 32, 2-3. 11-12. 20-21
Lucas 1, 39-45

Isa sa maraming mga bagay na umaagaw ng ating pansin ay ang mga larawan. Isang litrato, isang billboard, mga “tarpaulin,”mga larawan sa mga magasin o sa dyaryo. Mas maganda kung lalagyan ng tugtog o awitin ang isang larawan. Kapag pinagsama sama ang mga larawan at ang isang tug-tog o awit, pwedeng makalikha ng salaysay. Kapag gumagalaw na ang mga larawan, lalo pang mas maganda at may buhay. Kung kaya nga aliw na aliw tayong manood ng T.V. dahil dito ipinalalabas ang maraming mga larawan. Kung hindi man ang T.V. ang ating kinagigiliwan, naririyan din ang Cine, pagpapalabas ng iba’t ibang larawan.

Napakalaki ng naitutulong nga mga larawan sa pagtuturo sa bawat tao. Natutunan natin ang pagsusulat, pagbasa, pag unawa ng unang mga koncepto, salamat sa maraming mga larawang ipinakita sa atin ng tayo ay mga bata pa. Sa likod ng mga pinagsama-samang mga larawan, may mga kwentong pwedeng isalaysay at sa likod ng bawat kwento ay may mga mensahe na maaari at marapat nating isabuhay.

Ang mga pagbasa sa araw na ito ay punong punong ng mga larawan. Pero hindi lamang ang larawan ang ating titingnan, kundi pati na rin ang kwento na kanilang isinasalaysay, at sa likod ng kanilang kwento, ano ang mensahe na dapat nating isabuhay.

Mula sa aklat ng mga Awit, isang larawan kung paano isanasalaysay ang pagibig ng Diyos sa bawat tao. Ihinahambing sa pag-ibig ng isang binata na naghahanap sa kanyang iniibig na palagiang nagtatago at nagkukubli. Gaano man karaming kasamaan, kasalanan, kapusukan, kasakiman at kabuktutan na pwede nating maranasan sa ating buhay, ang Diyos na ating mangingibig ay palagiang naghahanap sa kabila ng ating pagkukubli.

Ang unang larawan na ating natunghayan ay kung paanong umibig ang Diyos sa bawat tao.

Larawan pa rin ng pag-ibig ang ibinibigay sa atin ng Mabuting balita. Sa bawat pagdarasal ng natin ng Rosaryo, sa bawat pag sasambit ng “Aba Ginoong Maria” ibibigay sa ating ang eksena na binubuo ng  larawan na ating natunghayan sa narinig nating Mabuting Balita. Ang pagdalaw ni Maria sa kanyang pinsang si Santa Isabel ay nagpapaalaala sa atin ng isang bahagi ng ating dalangin “Bukod kang pinagpala sa babaing lahat at pinagpala naman ang iyong dinadalang anak.”

Sa unang pagbasa ibibigay sa ating larawan ang paghahanap ng mangingibig sa kanyang sinisinta. Sa bahaging ito ng Mabuting Balita, ipinababatid sa atin sa pamamagitan ng pagdadalang tao ng  Mahal na Birhen ang pagtatapo ng Diyos na umiibig at ng tao na kanyang iniibig. Ang ating Panginoon at ang ating Mahal na Ina ang unang larawan ng pagtatagpo ng dakilang pagibig na ito.

Ang pagkukubli o ang pagtatago sa unang pagbasa ay nagpapakilala ng paglagi sa “estado ng kasalanan.” Pero pagkatapos ng pagkatagpo ipakikita ang paglantad ng “sinisinta” upang ibahagi ang kagandahan at kasaganaan sa pagtanggap niya ng pagibig, sa pamamagitan ng paggawa ng kabutihan.

Kapag hinayaan natin ang Diyos na matagpuan tayo sa gitna ng ating mga kahinaan, hinahayaan nating mahalin niya tayo, panibaguhin at akaying muli sa paglantad sa paggawa ng kabutihan.

Tanging kabutihan at kabutihan lamang ang maaaring magmula sa buhay ng bawat Kristiyano, dahil sa buhay ng bawat isa patuloy na isinasalaysay kung paanong ang Diyos ng pagibig ay patuloy na naghahanap at nakikipagtagpo sa atin.

Akayin nawa ng bawat isa ang napakaraming mga taong hinahapap ng Diyos, upang sila man ay makaranas ng kagalakan at kasaganaan kung paano ang matagpuan at mahalin ng Diyos na ating mangingibig. Marahil hindi na kailangan ng mga salita, sapat na ang mga larawan ng ating mabuting halimbawa at mabuting paggawa.    

 Back to Top

22 Diciembre 2007
(Sabado)

1 Samuel 1, 24-28
1 Samuel 2, 1. 4-5. 6-7. 8 abkd
Lucas 1, 46-56

Isang Filosofong Frances ang nakipanayam kay Papa Juan Pablo II at nagtanong ng ganito:

--“Kung meron pong isa lamang pangungusap na maaari  ninyong itira mula sa Banal na kasulatan, alin pong pangungusap iyon?”

Hindi nagdalawang isip ang banal na papa: “Veritas, liberavit vos”[ii]

“Ang Katotohan ang magpapalaya sa inyo”

Ang pangungusap na ito ng ating Panginoong Hesukristo ay isang paanyaya tungo sa tapat at palagiang pagtangkilik at pagmamahal sa katotohanan. Ang pagmamahal sa katotohanan ay pagmamahal sa Diyos, na nagpapakilalang Siya ang katotohanan.

Sa mga pagbasa, ating matutunghayan ang pagkilala sa katotohanan, pagkilala ng mabubuting karanasang handog ng katotohan—kumikilos ang katotohanan sa ating buhay at ang tangi nating magagawa upang magpasalamat ay ang pagpupuri sa Kanya na ugat ng lahat ng katotohanan at kabutihan.

Sa unang pagbasa ating napakinggan kung paanong si Ana, ang ina ni Samuel ay naghandog sa templo, nagpasalamat sa katuparan ng kanyang kahilingang magkaroon ng anak, naghandog sa Diyos ng mga alay, gayun din ng kanyang mismong anak at pagkatapos ng lahat ng ito “nagpuri sa Panginoon.”

Ang katotohanan para kay Ana: kumilos ang Diyos sa kanyang buhay.

Ang tangi niyang magagawa ay ang  pag-balik sa Diyos at pag-papasalamat sa pamamagitan ng “pagpupuri sa Kanya.”

Ang tugon sa mga taludtod ng salmo ay isang buod ng pagkilala sa Diyos ng katotohanan: “Diyos kong tagapag-ligtas, pinupuri kitang wagas.”

Ang katotohanan para sa salmista: Ang Diyos ang Siyang nagligtas sa kanya.

Ang tangi niyang magagawa ay kilanlin ang katotohanang ito sa pamamagitan ng “pagpupuri sa Kanya ng wagas.”

Gumagawa ang Diyos ng mabubuting bagay sa ating buhay at sa ating kapakumbabaan ang tangi nating magagawa ay kilanlin na tunay ngang Siya ang nasa likod ng lahat ng mga kabutihang ito.

Ito rin ang kabuuan ng Mabuting Balita na ating napakinggan; isang awit ng ating Mahal na Inang si Maria, umaawit ng papuri sa Diyos dahil sa paglingap Niya sa kanyang abang alipin.

Ang katotohanan para kay Maria: Mga dakilang bagay na ginawa sa kanya ng Makapangyarihan.

Ang tangi niyang magagawa upang magpasalamat: kilanlin ang katotohanang ito sa pagsambit ng pagpupuri sa Diyos: “Ang Puso ko’y Nagpupuri sa Diyos…”

Dito natin matutunghayan ang isa sa mga napakahalagang mga mukha ng panalangin na itinuturo sa atin ng Katesismo ng Simbahan: ang Pagpupuri sa Diyos, ang pagpapasalamat sa Diyos, ang paghingi ng tawad sa Kanya at sa kahuli-hulihan ay ang paghingi natin o ang paghiling. Sa konteksto ng mga pagbasa, bibigyang pansin natin ang isang mukha ng ating pananalangin o pagdarasal: Ang pagpupuri sa Diyos.

 Hindi kaya nag-aaksaya lamang tayo ng panahon sa pagsasambit ng mga salita ng pagpupuri sa kanya? Alam na Niyang Siya ay dakila, makapangyarihan, mabuti, mapagmahal at kung anu-ano pang mga kabutihan na maaari nating matagpuan sa kanya.

Meron pa bang maidaragdag sa kabutihan ng Diyos  ang pagpupuri natin sa kanya?

Marami pang mga katanungan ang maaari nating ihanay tungkol sa kahalagahan ng pagpupuri sa Diyos.

Kung ano pa man ang maisipan nating maisagot, lagi pa ring mananatiling magka-iba ang isang taong nagpupuri sa Diyos at ang isang taong hindi nagpupuri sa Kanya.

 Ano ang kahalagan ng pagsasambit ng “I love you” o “mahal kita” ng isang mister sa kanyang misis?

O ng isang anak sa kanyang tatay?

May malaking kaibahan pa rin ang pagsasambit o hindi pagsasambit ng ilang mga katagang ito.

 Ano ang kahalagahan ng pagbibigay ng isang medalya sa isang mag-aaral na alam ng buong paaralan na tunay na may angking talino? O ng isang trophy sa isang team na alam nating tunay na kampeon? May maidagdag pa nga kaya ang mga itong galing o talino sa mga taong ito?

Pero may malaking kaibahan pa rin ang pagbibigay ng medalya at hindi pagbibigay; may malaking pagkakaiba ang pagbibigay ng trophy at hindi pagbibigay.

 Hindi kailangan ng Diyos na marinig ang mga katagang “I love you” o “mahal kita;” ni hindi niya kailangan ng medalya o trophy. Pero sa likod ng iba’t-ibang pamamaraan ng ating pagpupuri sa kanya, nasa atin ang pangangailangan upang papurihan siya.

Sa likod ng ating pagpupuri ay ang paglapit natin sa katotohana at pag-kilala sa katotohanang tunay na kumikilos ang Diyos sa ating buhay.

Hindi natin talos kung ano ang magagawa nito para sa Diyos, pero nakasisigurado tayong malaki ang magagawa ng pagkilala ng katotohanan para sa atin.

May malaking pagkakaiba ang pagkilala sa katotohanan at hindi pagkilala sa katotohanan. Sa likod ng isang munting pagpupuri ay isang napakalaking hakbang ng paglapit sa katotohanang alam na nating magpapalaya sa bawat isa.

Nasaan ang malaking pag-kakaiba ng isang taong nagpupuri sa Diyos at ng isang taong hindi nagpupuri sa kanya?  Marahil hindi madaling mabatid dito sa lupa, pero batid ng Diyos ang malaking pagkakaibang ito. Ang tangi nating magagawa ay ang paglikha ng isang malaking pagkakaiba sa pammagitan ng isang munting pagpupuri Diyos, ang Katotohanang magpapalaya, nagpapalaya at magpapalaya sa bawat isa.

Hilingin natin ang pamamatnubay ng ating Mahal na Inang sa Maria, na nawa sa tulong ng kanyang halimbawa, ang ating buhay ay maging buhay na awit ng pagpupuri sa Diyos, pagkilala sa kanyang kadakilaan –ang paglapit natin at pagmamahal sa Katotohanan.

 Back to Top

23 Diciembre 2007 (Ika-apat na Linggo sa panahon ng Adviento)

Isaias 7, 10-14
Salmo 23, 1-2. 3-4ab. 5-6
Roma 1,1-7
Mateo 1,18-24

“Lights! Camera! Action!”

Yang mga salitang yan ang lagi ating naririnig kapag may rodahe o “shooting” ng isang pelicula. Ilang mga salita na nagsisilbing utos ng direktor sa iba’t ibang mga tao. “Lights” Ito ang utos para sa mga tagapamahala ng ilaw. “Camera” Para sa mga cameramen at “action” para sa mga artista na gumaganap sa isang pelicula.

Sa isang tanyag na tanyag na Academia malimit nating naririnig ang pagbibigay ng “Oscars” para sa mga taong kinikilala sa kanilang pag-arte o pag likha ng pelicula. Pero mas malimit mabangit ang mga panglan ng mga aritista at mga direktor. Parang hindi pa yata naririnig ang isang Oscar award na ibinigay sa isang “lightsman.” Akala ng marami hindi mahalaga ang kanyang papel. Pero hindi maaaring kuminang ang galing ng isang aritista kung wala ang taga pamahala ng ilaw. Hindi maaaring kilanling magaling ang isang direktor kung puro kadiliman lamang ang maaaring makita sa kanyang pelikula.

Sa ganitong pamamaraan natin titingnan ang pagkilala na ginawa ng Mabuting Balita upang bigyang pansin ang kahalagahan ng mga taong napakalaki ng nagawa para sa kasaysayan ng Katubusan ng sandaigdigan, hindi man talos ng karamihan ang kanilang kahalagahan. Marahil kung ihahambing natin ang pagliligtas na ginawa ng Diyos, ang dakilang “Direktor,” makikita natin na ang bida ay walang iba kungdi ang ating Panginoong Hesukristo. Isama na rin natin ang Mahal na birhen sa tagpong ito. Ang mga propeta at mga ebanghelista ang mga “cameramen” na silang nag-iipon ng iba’t-ibang larawan ng pagkilos at paggawa ng Diyos. Pero may mga tao na walang hayagang pagsasalita o paglantad sa entablado ng kadakilaan, pero pinili ng Diyos at dinakila na maging bahagi ng kasaysayan ng pagliligtas. Marahil si Jose ang maituturing na dakilang “lightsman.” Nagningning ang banal na sanggol, salamat sa pagtugon ni Jose sa pagtawag ng Diyos sa kanya. Ang ating Panginoong Hesukristo na nagpapakilalang “ilaw” ng sanlibutan ay “umasa” sa pagtugon ng isang payak na tao sa katauhan ni Jose. Isang hiwaga ng dakilang kapakumbabaan ng Diyos, inaasahan niya tayo; ang ating pakikilahok at ang ating pagkilos.

Kung susuyurin natin ang banal na kasulatan, ni isang salita, walang nabanggit ang ating mahal na patron. Pero ang kanyang buhay ay isang maningning na halimbawa ng isang tunay na paggawa.

 Sa unang  pagbasa, muling inuulit sa atin ang kasiguraduhang bigay ni Propeta Isaias: “maglilihi ang isang dalaga at manganganak ng lalaki at ito’y tatawaging Emmanuel.”

Isang “trailer” kung saan ipinakikita kung sino ang magiging bida: Ang ating Panginoon at ang Mahal na Birheng Maria. Pero kung ang pasko ay pagdiriwang at pakikiisa kasama ng banal na pamilya, bakit hindi nabanggit ang isang “binata” na magsisilbing pagpapakilala kay San Jose? Marahil para bigyang diin ang pagiging dalaga ng ating Mahal na Ina, na hindi nakakilala ng sinumang lalaki. Pero para maganap ang nabanggit ng propeta, maging ang Diyos ay “umasa” sa tulong ng isang dakilang tao—si Jose na kakatawan sa amang ituturing ng ating Panginoon mismo.

Ang larawan ni Apostol San Pablo, tagapagdala ng Mabuting Balita sa iba’t ibang bayan ng mga hentil, upang ipakilala ang pagdating ng Mesiyas ay inilarawan na sa pamamagitan ng paggawa ng isa pang “apostol” na nauna nang dalhin ang Mabuting Balitang ito sa kanyang katauhan sa bayan ng mga “hentil.” Si San Jose ay isang tagapaghatid ng Mabuting Balita, hindi sa salita, kundi sa kanyang tapat na pagsunod sa kung ano man ang kalooban ng Diyos sa bawat sandali na siya ay inatasang maglingkod.

Nakakatuwang tingnan ang eksena ng pag-oo ni Jose sa kalooban ng Diyos. Ni isang salita, walang sinambit pero sa huling bahagi ng Mabuting Balita ating napakinggan: “nang magising si Jose, sinunod niya ang utos ng anghel ng Panginoon.”

Sa araw ng kapistahan ng Banal na mag-anak, muli nating matutunghayan ang pagsunod ni Jose sa kalooban ng Diyos. Ni isang salita walang sinambit pero nagmamadaling lumisan upang magtungo sa Egipto para dalhin ang Mabuting Balitang ipahahayag ni Apostol San Pablo sa mga hentil. Bago ito nagawa ni San Pablo, naisabuhay na ito ni San Jose, ang misyonero ng Diyos na nagpahayag ng Mabuting balita, hindi sa salita kundi sa tapat na paggawa habang sumusunod sa kalooban ng Diyos.

 Ang hamon sa bawat isa ay ang pagtulad sa pagpapahayag ng Mabuting Balita na isinabuhay ni San Jose. Hindi lahat ng Kristiyano ay inaasahang umakat sa entablado, o ang makita sa altar o ang manirahan sa mga kumbento. Bawat Kristiyano ay may kanyang papel na dapat gampanan. Hindi man tayo makatanggap ng Oscars dito sa lupa, tanging ang Diyos ang magbibigay ng tunay na pagkilala, isang pagkilala na siya ang tunay na mahalaga.

 Hindi nakatanggap ng “Oscar” si San Jose, pero katulad ng pagninilay ng isang paring banal na sumakabilang buhay na mula sa ating Arsidiyosesis, si San Jose ang kaisaisang tao na tinawag ng Diyos na kanyang “ama”. Hindi pa kaya sapat na titulo ng bawat Kiristiyano ang pagiging Anak ng Diyos, Kapatid ni Kristo o templo ng Espiritu Santo. Sa likod ng bawat kristiyano ay may nakatagong misyonero na inaasahang maghatid ng Mabuting Balita, hindi man sa ating pagssasalita, pero sapat na ang ating paggawa, pagsisimula sa pagsunod sa kung ano man ang nais iutos ng Diyos.

 Hindi ito isang pelicula pero mahalaga paring pakinggan kung ano ang utos ng Direktor: may utos ang Diyos kapag napapakinggan nating sambit niya: Lights, Camera, Action! Ang Paglilos at paggawa higit sa pagsasalita.

Back to Top

24 Diciembre 2007
(Lunes)

2 Samuel 7, 1-5. 8b-12. 14a 16
Salmo 88, 2-3. 4-5. 27 at 29
Lucas 1, 67-79

Bawat pagkakataon ng ating pakikisalamuha sa ating kapwa tao ay pwedeng magkaroon ng iba’t-ibang kahulugan depende sa konteksto ng ating pakikisalamuha. Ang isang guro na nagsasalita at ang isang mag-aaral na nakikinig ay nasa isang dialogo o pakikisalamuha na ang tawag natin ay pag-aaral. May nagsasalita at mayroon ding nakikinig. Kapag dalawa o tatlong lalaki ang nagkwekwentuhan sa harap ng ilang bote ng beer, ang tawag natin dito ay “inuman”, dialogo, pakikisalamuha, may nagsasalita at may nakikinig pero sa ganitong konteksto ang tawag nga natin ay “inuman.” Sa isang dalaga at isang binata na nagkakaibigan, ang tawag natin ay “ligawan.” Sa dalawang mag-kaibigaan ang pakikisalamuha ay tinatawag nating “kwentuhan” o sa isang salitang kalye “chikahan” o “kumustahan.” Bigyang pansin natin ang elemento ng dialogo o ng pakikisalamuha: ang nagsasalita at ang nakikinig.

Sa mga pagbasa sa araw ito na bibigyang pansin natin kung paanong ang bawat tao ay may kakayahang makisalamuha sa Diyos, ang Ama, ang Anak at ang Espiritu Santo. Sa bawat dialogo o pakikisalamuha, may nagsasalita at mayroon ding nakikinig. Pero higit pa sa isang kwentuhan, “inuman”, “chikahan” o “ligawan,” ang tawag natin sa ating pakikisalamuha sa Diyos ay panalangin. Bibigyang pansin natin na ang panalangin ay hindi isang tungkulin ng bawat kristiyano kundi isang tunay na pangangailangan. Nararamdamam natin ang pagkakaiba ng isang buhay na may panalangin o pakikipagusap sa Diyos at isang buhay na walang pagpapahalaga sa pakikisalamuha sa Diyos, gayun din ng mga taong nagdarasal at mga taong hindi nagdarasal.

 Sa unang pagbasa napakinggan natin kung paanong ang Diyos ay nagsalita kay Natan. May nagsasalita, ang Diyos; at maroon ding nakikinig, si Natan. Isang bahagi ng ating panalangin ay ang pakikinig.

Sa Mabuting balita napakinggan natin kung paanong si Zacarias sa tulong mismo ng Espiritu Santo ay nagsasambit ng papuri sa Diyos. May nagsasalita, si Zacarias at mayroong nakikinig: ang Diyos. Isa pang bahagi ng ating panalangin ay ang pagsasalita o pagsasambit.

Isang tunay na dialogo ang panalangin hindi man natin nakikita ang ating kinakausap o ang ating taga-pakinig.  

 Ang higit na mahalaga ay ang ating buhay na pag-asa na tayo ay dinirinig ng Diyos. Sapat na ang tayo ay umasa para makita ang isang bagong pananaw na dulot ng pag-asa at ng ating buhay panalangin. Isang nakatutuwang maagang papasko mula sa ating Santo Papa ang kanyang liham ensiklika, Spes Salvi kung saan ipinakikita ng Santo Papa na ang bawat taong umaasa ay namumuhay ng isang buhay na higit kaysa iba dahil ang bawat umaasa ay tumatanggap ng biyaya ng isang bagong buhay.[iii]

Sa mga taong hindi kumimilala sa Diyos, mas malimit wala rin ang pag-asa sa kanilang buhay. Walang pag-asa dahil wala ang Diyos. Pero merong pag-asa kapag may pagkilala sa Diyos na inaasahan nating dumidinig sa atin. Isang malalim na pagpapahayag ng ating pagasa ay ang ating buhay panalangin. Ang buhay ng bawat Krisitiyano ay buhay ng pagsunod sa ating Panginoong Hesukristo. Ang panalangin, tulad ng sinambit ng isang banal na pari ay walang iba kungdi “ang pag-lagi sa kanya na alam nating nagmamahal sa atin.” Pwedeng magkaroon ng pakikinig kahit walang boses na napapakinggan at pwede ring magpahayag ng pagmamahal kahit walang pagsasambit ng ano pa mang salita. Sapat na ang isang pagngiti, sapat na ang mismong paglagi sa kanya na alam nating nagmamahal sa atin.

Dito natin makikita ang pangangailangan ng paglagi sa piling ng ating Panginoon araw-araw sa ating buhay. Sa bawat sandali ng pag-darasal, nagsasambit tayo sa Diyo ng ating pagpupuri, pagpapasalamat, paghingi ng tawad at paghiling. Pero hindi sapat ang lahat ng ito kung walang mga sandali ng pagtahimik upang tayo naman ang making sa kung ano ang nais Niyang sabihin sa atin. Vocal prayer at mental prayer: ang bahagi ng ating pagsasalita sa harap ng Diyos ang una at ang bahagi ng ating pakikinig sa kanya naman ang ikalawa.

 Sa panahon ng kapaskuhan, usong uso ang ibat ibang uri ng pakikisalamuha: kwentuhan, Christmas party, reunion dito, reunion doon, gimmick dito, gimmick doon. Darating na ang Salita ng Diyos, meron Siyang nais sabihin, pero meron kaya tayong panahon upang makipagdiwang kasama niya, siya na tunay na dahilan kung bakit may Pasko. Ilang sandali man lang bago o pagkatapos ng misa, samahan natin siya na alam nating nagmamahal sa atin—ito ang simula ng isang tunay na buhay panalangin, may pagsasalita, pero may tunay at malalim na pakikinig.

Hilingin natin ang paggabay nina San Jose at ng ating Mahal na Inang si Maria, sila ang mga halimbawa natin ng isang tunay at malamin na buhay panalangin, dahil bukod sa kanilang pagsasalita, palagian silang nakinig sa Kanya na alam nating magmamahal sa atin.

Kung wala pa kayong regalo o pa-birthday sa ating Panginoong Hesukristo, hindi na kailangang pumunta sa SM o sa Robinson, marahil sapat na ang isang malinis na pagkukumpisal at isang mas malamin na buhay panalangin: may pagsasambit pero may tunay na pakikinig.